Skotinn

Ég þrýsti haglabyssunni Á milli brjósta þinna Þú ert þegar búin að sundurtæta mig skjóta mig með kúlum sem breytast í fiðrildi með kossum sem skapa hvirfilbyl Þú heldur utan um mig þegar hvellurinn bergmálar um paradís og ég vona að þú liggir eftir Í rósóttum blóðpolli fallin fyrir mér

Biðin

Ég bíð og ég bíð Og það er ekkert sem gerist Samt hinkra ég við og bíð óþolinmóður áfram Kveiki mér í sígarettu Og leyfi árunum að brenna með Ég bíð og ég bíð Og ég veit ekki eftir hverju

Völva II-III

II

Hann reið
yfir regnbogan
þá sömu nótt

III

Út á veröndinni
stóð hún
alla jafnan
og horfði

hún horfði útfyrir
auðnina
og fjallagarðana
handan sjávar
gegnum skýin….

og djúp augu hennar 
sýndust hverfandi….
sokkin dýpra
í hyldýpið

Hún horfði í tómið
í ljósið, í myrkrið
hún horfði handan
þessa heims
í gengum þá næstu
hún horfði
þar til síðasta tárið

rann í sandinn
og hvarf.

Völva. I

Hann reið
einn
með Hvarfa.....

......inn fyrir svarta eyðimörkina

Að baki
stóð hún......

.....Enn ung
en eltist
með hverri kviðu
með hverri sýn
dýpkuðu dættirnir
umhverfis
þessi hyldjúpu augu.....
sem og
horfðu....
á hann
fjarlægast.....

Horfðu á hann hverfa
bakvið rykið
bakvið grjótið
bakvið hæðina
með örlög sín
bundin
bakvið eyrað
Hverfa
og aldrei aftur
sjást......

Andadráttur

Rólega inn, rólega út
rólega inn, rólega út
inn, út. út, út!!
þar til hjartað byrjar
að berjast
og líkaminn lamast
hægt til útlimana
og vélar líkamans
öskra á mig
og ég er þvingaður aftur
INN!!! út, inn, út 

Síams

Þú horfðir í augun mín
og ég fann hvernig þú yrðir aldrei fullkomin án mín

Ég kyssti þig og þú brostir

Svo tók ég upp blóðuga nálina
Og hélt áfram að sauma okkur saman

Orðblæti

Bundinn niður
Með stuðlum og höfuðstöfum

Súrrealísk atómin
Klæða sig í svart leður
Og flengja mig með orðum sínum

Manná(s)t

Ég hvíslaði að henni
Mig langar að bíta þig

Hún brosti

Og það var sem sólin hefði loks sýnt sig
eftir öll þessi ár af hungri

Ég vaknaði upp
fullnærður

Sandstormur

Ég setti sjálfan mig
í lófann
og blés

í þúsund
brotum
þeyttist ég með vindinum

tvístraður,
týndur, tapaður

Sandstormur
af sjálfum mér

Ljósastaur

Þú stóðst þarna
undir ljósastaurnum
stjarna á sviði lífsins

Og ljósastaurinn
lýsti engum nema þér

Þú spilaðir
á hörpu tilfinninga minna
Þessa stjörnubjörtu nótt

En lagið
það fór aldrei á flug

Þú fórst
þegar leikur minn hófst
Sem stjörnuhrap í myrkrinu

í sömu andrá
og pera ljósastaursins dó

Samfarir Sveppaskýjana

Ég stóð á tindi fjallsins
andaði að mér merkustu uppgötvun Einsteins
og klauf atómin í hausnum á mér
á meðan nutu sveppaskýjin ásta við alheiminn.

Og á meðan heimurinn brann
stóð ég þarna nakinn.
Og hugsaði til nýrra tíma
einn í eyðimörkinni.

Grjót

Þetta var heimili
áður en það ákvað
að lúta undan þrýstingnum
og leggjast í jörðina

Þetta var tilvera
áður en hún ákvað
að yfirgefa sjálfa sig
og deyja í grjótinu

Við

Við erum ekkert
nema ló
á rykfallinni eilífðinni

Blákalt Stál

Í brjóstum mínum ég ber
Beinum vafið, blákalt stálið
Þó einhverstaðar, ég eigi brennivið
Stendur eitt eftir, ótendrað bálið

Haust

Veröld vætir vökul augu okkar
í gluggum gæumst við í aðra vídd
Þegar haustsins litadýrðin lokkar
og næturfrostkossi jörðin er prýdd

Á harðri jörðu,  laufblöð dvína
kuldinn keflar sig við kreppta sál
börn náttúrunar í grasi liggja og týna
regnboga og álfa, í sitt hugar bál

þá myrkur mæðir þungt á þjáðu hjarta
djöflar sækja,  vakandi draumaheim
og einn kyndill, lýsir jörðu bjarta
þegar kveikir hann, í þessum undraheim

Svarthvítir Þrælar

Þessi þöglu fóttök þau hljóma,
sem ekki, í lífsins grát
Í heimi sem tapaði litnum
Í heim, undir nútíma ljá
og við svarthvítir þrælar sitjum
með ótta í stað svipuhöggs
og blóð okkar rennur í sandinn
því einasta orð okkar er þögn,
en þótt ánauðin felist í gráu
eru draumarnir í lit.
og vonin um litríka daga,
er leiðin, úr lífsins, heljar hyl
og því verðum við öll að hrópa
og slíta okkur keðjunum frá
við megum ekki, bara þaga
og horfa á veröldina
hverfa úr lit.

Blóm lífsins

Óreiða
er fræið
að fullkominni
hamingju

Og eirðarleysið
er rótin
af blómum
frelsisins

En lífið

Lífið
er höndin
sem slítur þig
frá rótunum
Í blóma lífsins

Rof

Hún á sér hjarta
og fyllir það ímyndum
Þar falla skuggar
sem draumar af tilveru
Í hringrás, sem aldrei var

Hversdagsleikrit #4

Við sátum í þögn
Störðum útí flatan bjórinn

Áttum engar sögur lengur
En þegar allt er þegar sagt

Þarf maður ekki
óþarft raus

Hversdagsleikrit #3

Ég tæmdi vasa mína
í hendur þínar

Þú þakkaðir fyrir viðskiptin
með gervibrosi
þreytt á starfinu
á meðan ég felldi tár
í auralausum vasa mínum

Þetta var þá allt
Einn kaffibolli
og eitt
takk

Hversdagsleikrit #2

Ég hafði séð þig áður.
En hvar ?

Þú brostir.  
Til mín ?

En svo gekkstu framhjá
án þess að segja eitt orð

Og ég stóð eftir
og fannst
sem ég hefði tapað einhverju.

Hversdagsleikrit #1

Við hittumst
fortíðardraugar

Með brot af setningu
úr þvingaðri þögninni

Héldum við af stað
lengra úr lífi hvors annars

Afsökunarbeiðni

Blómin
þau neituðu að blómstra,
og grasið
það vildi ekki vaxa meira
Fjöllin
földu sig bakvið þokuna
og áin
hún var flúin á haf út
ásamt jöklunum og stöðuvötnunum.
Sandurinn
leyfði sér að þyrlast upp
með vindinum
á andarslitrum hans.

og það datt í dauðalogn

þegar ég stóð á molnandi klettinum
og hrópaði seinbúnar afsakanir fyrir hönd
mannskepnunar.
Fyrirgefðu hvernig við migum á þig móðir náttúra!
Fyrirgefðu hvernig við kæfðum þig
með eitruðum útblæstri neysluhyggju okkar!
Á sama tíma og við hjuggum niður lungu yðar!
Fyrirgefðu allt blóðið sem við höfum atað þig í...
Fyrirgefðu byssukúlurnar.... atómsprengjurnar..... og  útrýmingu barna þinna.....
Fyrirgefðu fjöllin sem við höfum fletjað fyrir kol og öll þau göt sem við höfum borað niður í olíubornar æðar þínar.
Fyrirgefðu gljúfrin sem við höfum virkjað.
Fyrirgefðu alla vegina sem við lögðum.
Fyrirgefðu plastið.
Fyrirgefðu mér,
því ég er ekki saklaus
sagði ég
kveikti mér í sígarettu
og dæsti.

Lekaliði

Þegar ástin
framleiðir
rafmagn

Og þú
leikur þér að
strauminum

Slær
hjartanu
oft út

Söknuður

Ég sá þig brenna
Þú sast í ljósum logum,
og hélst utan um hjartað í þér

Meðan þú fuðraðir upp
lá ég lamaður
í öskufalli þínu

En þótt ég hafi
horft á þig brenna
sat hjartað mitt eftir
Og sló í takt við þitt

Reykjavík

Grátslegin borgin
Er meðvitundarlaus

Djammbaugar hanga
úr augum hennar
Köld og veðurbarin
Reykjavík Rokk City

Það er gráma í loftinu
súr fúkkalykt
af rotnuðum trjám
Vannærð
eftir taumlausa gleði gærdagsins

Það vaka engir englar
bakvið þessi tómu hús
Og meðvitundarlaus borgin
Grotnar niður
Og grætur sinn dauða blús

Ég einn og allir hinir

Sit ég hér einn út í sveitinni
ég er umvafinn engu mannlegu
bara ég og náttúran
Það rignir en mér er alveg sama
Því ég elska hana í dag
á morgun og alltaf

Sit ég hér ásamt öðrum í borginni
ég sé ekki neitt fyrir húsunum
bara ljótir steinveggir
Það er slydda og ég þoli hana ekki
því ég hata hana í dag
í gær og að eilífu

Sit ég hér einn í þögninni
sé bara eitt skært ljós
svo bjart að mig svíður
það er ekkert
hugur minn er tómur í dag
í gær og á morgun

Mók

Lít um öxl
á fortíðina
sveipaða móðu
horfi svo fram
á þokukennda
framtíðina.

Kanski ég þurfi
gleraugu....

Dagdraumar

Oftast þá vill ég
fá að vera
einn með þeim

Og mig dreymir
um að verða
einsetumaður

Fjarri mannabyggðum
Sitjandi á tröppum
niðurnídds kofans

Að ímynda mér
lífið
á meðal manna