Veröld vætir vökul augu okkar
í gluggum gæumst við í aðra vídd
Þegar haustsins litadýrðin lokkar
og næturfrostkossi jörðin er prýdd
Á harðri jörðu, laufblöð dvína
kuldinn keflar sig við kreppta sál
börn náttúrunar í grasi liggja og týna
regnboga og álfa, í sitt hugar bál
þá myrkur mæðir þungt á þjáðu hjarta
djöflar sækja, vakandi draumaheim
og einn kyndill, lýsir jörðu bjarta
þegar kveikir hann, í þessum undraheim
