Þessi þöglu fóttök þau hljóma,
sem ekki, í lífsins grát
Í heimi sem tapaði litnum
Í heim, undir nútíma ljá
og við svarthvítir þrælar sitjum
með ótta í stað svipuhöggs
og blóð okkar rennur í sandinn
því einasta orð okkar er þögn,
en þótt ánauðin felist í gráu
eru draumarnir í lit.
og vonin um litríka daga,
er leiðin, úr lífsins, heljar hyl
og því verðum við öll að hrópa
og slíta okkur keðjunum frá
við megum ekki, bara þaga
og horfa á veröldina
hverfa úr lit.
